«Στην αρχέγονη γραμμή Πύθιο Έβρου-Σταθμός Λαρίσης οι ήρωες ζουν τα δικά τους πάθη»

Ιστορίες επιβατών που ταξιδεύουν, παίρνουν αποφάσεις, ερωτεύονται, απελπίζονται, θυμούνται, σιωπούν ή εξομολογούνται κυριαρχούν στα επτά διηγήματα του πρώτου βιβλίου της νεοεισερχόμενης στα νεοελληνικά γράμματα βορειοελλαδίτισσας συγγραφέως Δώρας Κασκάλη «Στο τρένο» (Εκδόσεις Γαβριηλίδη), ενώ στο τελευταίο, όγδοο διήγημα το ίδιο το τρένο σε πρώτο πρόσωπο μιλάει για τις δικές του ιστορίες, ζητώντας να μνημειωθεί ο λόγος του λίγο πριν αποσυρθεί στο νεκροταφείο της σκουριάς και της λήθης.
Στα επτά από αυτά ο αναγνώστης παρακολουθεί τις ιστορίες των ανθρώπων που καταλαμβάνουν τη θέση, η οποία αποτελεί και τον τίτλο του κάθε διηγήματος. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση από τον απρόσωπο τίτλο καταβυθίζεται στην προσωπική ενδοχώρα του κάθε ήρωα.
«Άνθρωποι με τους οποίους διασταυρωθήκαμε ο καθένας από μας στις δικές του διαδρομές με το τρένο, αφηγούνται στην ουσία με έναν ελεύθερο πλάγιο λόγο τους έρωτες, τα λάθη, τις αγωνίες, την απελπισία ή τις ελπίδες τους. Ο υπάλληλος που ταξιδεύει για σεμινάριο στην πρωτεύουσα, η πρώην πόρνη, οι φοιτητές που δεν προλαβαίνουν να αγαπηθούν, ο συνταξιούχος που πάει να επισκεφθεί τα παιδιά του, ο διανοούμενος φαντάρος, μια τυπική ελληνική οικογένεια και οι κατακερματισμένες σχέσεις των μελών της, ο άνεργος που βρίσκει το κουράγιο στο πρόσωπο ενός μελλοθάνατου αγρότη, αυτοί είναι οι «ήρωες» της συλλογής που αφηγούνται τα θραύσματα του βίου τους με έναν ρεαλισμό συνυφασμένο με έναν χαμηλότονο, εικονοπλαστικό λυρισμό» λέει η συγγραφέας μιλώντας για το βιβλίο της. «Στο όγδοο και τελευταίο διήγημα δεν κυριαρχεί πλέον ο λόγος των ανθρώπων, αλλά ενός γέρικου τρένου που οδεύει σε ένα νεκροταφείο παλιών αμαξοστοιχιών κάπου στο βορρά έμπλεο εικόνων, ιστοριών και συγκίνησης. Σε πρώτο πρόσωπο αυτός ο εξανθρωπισμένος συρμός μιλάει για μια πορεία «ζωής» που συμπορεύθηκε με την ανθρώπινη ιστορία σε όλες τις εκφάνσεις της, από πολέμους, εμφύλιο, μετανάστευση, μέχρι τα τωρινά χρόνια της χορτασμένης ευημερίας» προσθέτει η ίδια.
Η συλλογή της Δώρας Κασκάλη δίνει βήμα και φωνή στους ανώνυμους, τους δευτεραγωνιστές και προσπαθεί να αναδείξει τα μικρά ή μεγάλα δράματα του βίου τους. «Στις διαδρομές τους πάνω στην αρχέγονη γραμμή «Πύθιο-Σταθμός Λαρίσης» οι ήρωες ζουν τα δικά τους αρχέγονα πάθη που αποτελούν το καύσιμο της ζωής τους: έρωτας-σεξ-θάνατος. Σε δύο διηγήματα ο Έβρος αποτελεί τον προνομιακό χώρο δράσης: στην ιστορία της πρώην πόρνης γίνεται το καθαρτήριο και συγχρόνως η νέα, ασφαλής Εδέμ μιας τακτοποιημένης και εμβαπτισμένης στην κοινή ηθική ζωής, ενώ για τον ευαίσθητο φιλόσοφο που περνάει δύσκολα τις μέρες του στα στρατόπεδα πέριξ της Ορεστιάδας είναι κόλαση, ένα είδος εξορίας που υπόσχεται, ωστόσο, έναν νέο, αποκαλυπτικό για την επαμφοτερίζουσα σεξουαλικότητά του έρωτα. Παρόλα αυτά, στο σύνολό της η συλλογή μπορεί κάλλιστα να διαβαστεί ως μια σπονδυλωτή νουβέλα παράλληλων ιστοριών που διαδραματίζονται πάνω στο τρένο της μεγάλης από τη λήθη φυγής» εξηγεί η συγγραφέας.

Συντάκτης: Βασίλης Κάργας , εφημερίδα “Γνώμη” της Αλεξανδρούπολης

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s